Laatste GP4 race toont potentie van de debuterende serie

Medio november was Karting Genk het toneel van de laatste GP4-race van seizoen 2010. Ondanks de slechte weersomstandigheden hadden een kleine zestig rijders en aanhang de weg naar Genk gevonden. Niet zo vreemd, want Genk is toch een van de mooiste entourages in kartland. Een geweldige, uitdagende baan met top-faciliteiten als douches en restaurantgedeelte. Een heerlijk groot en internationaal aansprekend startveld in de koningsklasse VT250 Senior vormde de slagroom op deze GP4-taart. Achttien rijders uit Nederland, België, Duitsland, Zwitserland en Italië waren present, waardoor er meteen het grootste deelnemersveld van 2010 aan de start stond.

De jonge coureurs uit andere klassen kijken op naar toppers als Cavalieri, Voss, Tunsch, Martens en Van As en spiegelen zich aan hun prestaties. Zo wil je worden, daar werk je naar toe. Dat Van As vorig jaar nog op dezelfde wijze op keek naar deze klasse toont aan hoe snel het in je carrière kan gaan. Tel daarbij de twaalf deelnemers in de VT 250 Junior klasse en de toon was gezet. Veel heftig viertakt gebrul in Genk.

In iedere klasse zou deze laatste seizoenswedstrijd bepalend zijn voor het kampioenschap. Van tevoren was het voor de deelnemers een flinke rekenpartij geweest en waren de kansen ingeschat. Het zou spannend worden, bijzonder spannend zelfs. Een enkele klasse werd zelfs in de laatste bocht van de laatste race beslist. Dat de weersomstandigheden hierop van invloed waren mag duidelijk zijn. Van invloed op de stemming was het weer allerminst, want het was zoals iedere race weer lekker druk en gezellig. Er werd flink gespeculeerd over de kansen.

Regen, regen, nog eens regen bepaalde het beeld op de zaterdag. Naarstig werd gezocht naar de juiste afstelling. Directe tegenstanders werden goed in de gaten gehouden en lijnen werden van elkaar afgekeken, want ook dat hoort er bij. Gedurende de dag werd duidelijk dat er nogal wat verschil in regenrijden zat. Verschillende rijstijlen en lijnen waren te noteren. Wie zou de juiste hebben? Dat zou zondag blijken. Een mooie racedag, waarop er het nodige water viel, maar ook perioden met minder heftig weer te noteren waren waardoor het zeer lastig zou gaan worden.

Klasse Honda Cadet

In de klasse Honda Cadet, waarin met verzegelde en aan elkaar gewaagde motoren wordt gestreden, ging de strijd om het kampioenschap tussen Kimberley van Drunick en Jeffrey Roeffen. Twee talentvolle rijdertjes die ondanks hun wat hogere gewicht dankzij de motorenpolicy vooraan meestrijden. Vanaf de eerste race hielden ze elkaar dan ook flink in de gaten. Aan kop was het een ontketende Jan Stuut die de kop in drie races pakte en evenzoveel keren de race won. Jan kreeg serieuze tegenstand van Kerenzo Stevens en Calvin Streppel, die echter telkens net dat kleine stukje niet konden overbruggen, ook al omdat ze elkaar te vuur en te zwaard bestreden. Kerenzo reed 2,2,3 en Calvin 3,3,2. De top drie was hierdoor bekend. Let wel in de race, want om het kampioenschap waren het Jeffrey en Kimberley van Drunick die het onderling uitvochten. De snelle dame is uit het goede hout gesneden en streed voor wat ze waard was. Jeffrey was echter net een tikkeltje sneller en sloeg de aanvallen vakkundig af. Drie keer vierde voor Jeffrey, net zo vaak vijfde voor Kimberley. De snelle Thom Nelissen en de grootse Beau Braster maakten het feestje compleet op zes en zeven. Zij hadden het ook aardig met elkaar aan de stok, waardoor overal op de baan om iedere plaats strijd was geweest.

En toen werd het rekenen. Het bleek dat in de strijd om het kampioenschap twee keer een gelijkspel te noteren was:
1. Om het kampioenschap; Na aftrek van de twee schrapresultaten hadden Jeffrey en Kimberley beiden 122 punten, waardoor het aantal van twee tegen een overwinning het kampioenschap naar Jeffrey deed gaan.
2. Om de derde plaats: Kerenzo Stevens en Beer Dorrestijn kwamen op 115 punten uit. Beiden geen overwinning, een tweede plaats en vier om drie derde plaatsen. Ziehier de score waardoor Kerenzo de derde plaats in het eindklassement behaalde. Hoezo spannend?


Klasse RK1 Junior

Bij de RK1 Junioren waren er drie kampioenskandidaten te noteren; Brian van Lit, Martijn Harpe en Brian Kroon. Kroon en Harpe gingen hard, erg hard in de regen. Brian van Lit kreeg te maken met een onwillige kart, waardoor zijn erg goede uitgangspositie in de eerste race verdween als sneeuw voor de zon. Brian Kroon wist wat hem te doen stond. Drie races winnen. Makkelijk gezegd, dat wel. De resultaten van de afgelopen drie wedstrijden voorspelden wat dat betreft niet veel goeds. Maar Brian bleek een aardige regenrijder en "Veni, Vidi, Vici" werd zijn motto. Drie races met voorsprong winnen, hij deed het maar even.

Martijn Harpe had het lastig in de eerste twee races. Hij reed op verlieskoers rond maar ging er in race drie nog eens voor zitten. In twintig minuten tijd reed hij zich naar voren. Hij wist dat hij tweede moest worden om kampioen te zijn. In de laatste ronde kwam hij van vijf naar drie en sloot aan bij Ruben Winya. En dan, in de allerlaatste bocht, vijftig meter voor het einde, valt de motor van Wynia even stil en pakt weer op. Martijn binnendoor, beiden vol op naar de finish. Martijn twee en kampioen. Brian Kroon hevig teleurgesteld. Op dat moment althans. Wat een ontknoping. Martijn hield 1 punt over op Brian.

Brian van Lit kwam er helaas niet aan te pas maar hij werd toch derde in de eindstand. Gelukkig hadden we Jorrit Rolvers weer aan de start. Hij was goed hersteld van zijn sleutelbeenbreuk en had er zin in. Duidelijk. Talent te over. De mooie derde plaats via de uitslagen 2,2,6 werd zijn verdiende en gegunde deel. Een van de verrassingen van de dag was Denise de Rooij. Net begonnen met racen, in de regen, via 4,6,5 naar een vijfde plaats algemeen. Gaan we nog veel van horen, die snelle dame. Gianni Don Carlo Spin, Heleen van de Vossenberg en Nickey Habraken complementeerden het veld en reden knap een nuttige regenrace.

Klasse B&S Junior

Twee titelkandidaten bij de B&S Junioren: Timo Pahler en Darragh Adriaenssens beslisten het kampioenschap onderling omdat Jentsen Adriaenssens de overstap heeft gemaakt naar de VT 250 Junior. Hij werd desondanks toch nog derde in het kampioenschap, net voor de eveneens overgestapte Chris Ebbing. Timo won grandioos de wedstrijd. Darragh won nog de eerste race, maar Timo herstelde de rangorde in de volgende races. Hij nam daarmee knap de kampioenstitel mee naar Twente. Opvallend was dat de Briggssen in de regen een stuk sneller bleken dan de RK1’s, zowel bij de Junioren als de Senioren.

Klasse B&S Senior

Niels Mutser heeft zijn snelheid al diverse malen laten zien op de indoorbanen, maar het moest er ook eens outdoor uit komen. Een wedstrijd winnen zou hem daarbij helpen, en dat lukte in Genk. Tweemaal tweede en een derde plaats waren voldoende voor de dagoverwinning. Een andere indoortopper Jorg van den Oever werd bij zijn outdoordebuut zomaar tweede, via een derde, eerste en tweede plaats. En dat allemaal ten koste van Aaron Hendrickx, die aan zijn derde plaats vandaag voldoende had om zich kampioen 2010 te mogen noemen en de beker vanuit België op zal komen halen. De winnaar van de laatste twee races, Kevin den Ouden, kreeg de afstelling niet voor elkaar. Wat kleurloos bleef hij uiteindelijk op vier steken. Niet getreurd, de tweede positie in het eindklassement 2010 was voor hem, met op plaats drie Niels Mutser.

Klasse RK1 Senior

Na haar prachtige prestatie in Lelystad waren onze ogen vooral gericht op Naomi Eliasar. Zou ze het in de regen ook kunnen? Wel, Naomi had het erg lastig in de regen. Het ging wel steeds beter en was uiteindelijk tevreden met haar vijfde plaats net achter kanon Ashley Raven, die ook al niet zo gelukkig was. Dit mooie resultaat bracht Naomi de vierde plaats in de eindstand 2010. De top drie kon net niet bijgehouden worden. Een top drie bestaande uit Mitch Verheijden, Nick Meijer en Michael Viroux, die er een aardige België-Nederland battle van maakten. Het was Mitch die via drie overwinningen overtuigend won. Niet zo ver voor Nick, maar voldoende. Nick die nog pole had gepakt, maar het in het verloop van de races net niet redde tegen Mitch. Nick en Michael behaalden beiden negen punten via de reeksen 5,2,2, en 3,3,3,. De snelste ronde van Nick bracht hem de tweede spot op het podium.

Klasse VT 250 Junior

De VT 250 Junior klasse is vanaf het begin erg competitief gebleken. Vanaf de eerste dag dat de importeurs met het idee bij aankwamen bij de GP4-organisatie beseften beide partijen het belang van een dergelijke klasse en zijn ze er samen vol voor gegaan. Diverse overleggen resulteerden in een mooi technisch reglement en een dito kampioenschap.Vanaf de vierde GP4-race werd de serie ingepast in het schema, met als resultaat dat er in deze laatste race al twaalf VT 250 Juniorrijders aan de start stonden. Onder hen maar liefst vier dames, Yvon Harpe, Erica van Zuijlen, Angie Martens en Cathelijne Evers. Waarvan Erica en Angie in overleg met alle betrokkenen dispensatie hebben gekregen vanwege hun lage gewicht. In deze klasse waren het Yvon Harpe en Brian Kroon die de titel nog konden pakken, met als gevaarlijke outsider Erica van Zuijlen. Een bijzondere titel vanwege de eerste keer dat deze vergeven zou worden. Altijd mooi om te kunnen zeggen dat je de eerste VT 250 Junior kampioen ooit bent geworden.

Van meet af aan was de strijd hevig. Erica van Zuijlen pakte de pole. Ze is bekend snel en heeft de nodige ervaring. Ervaring die ze hard nodig zou hebben want er kwamen drie races aan om van te smullen in een volledig aan elkaar gewaagd veld. Vanaf de eerste start ging het er verschrikkelijk op. In de eerste ronden werden meteen de eerste positiewisselingen genoteerd. Verrassend was het onze Belgische vriend Jentsen Adriaenssens die bij Erica binnendoor kwam met in zijn kielzog Brian Kroon die mooi mee ging. Brian wist dat hij op twee fronten kampioen kon worden (zie ook RK1) en dat hij daarvoor moest winnen. Er scheidde hem slechts vier punten van koploopster Yvon Harpe, waardoor een 1-2 positie mogelijk voldoende zou zijn. Brian was strijdlustig en zette met een weergaloze actie Jentsen naar de tweede plaats. En dit gebeurde allemaal binnen enkele bochten. En toen sloeg het noodlot voor Brian meteen toe. De motor viel stil, pakte op, viel stil, pakte op, en ga zo maar twee ronden door. De wanhoop was zichtbaar bij dit jonge talent. Uitval en laatste plaats het gevolg. Yvon die op dat moment op de zevende positie rondreed kreeg lucht en kon consoliderend rijden. Die opdracht kreeg ze mee en voerde ze knap uit.

Die dekselse Adriaenssens ging vol de strijd aan met Erica van Zuijlen en wist van geen wijken. Ook niet toen in het vervolg van de races Koen de Meester en Bart Navis zich met de strijd om de kop zouden gaan bemoeien. Alsof hij al jaren in zo’n snelle klasse rijdt pakte hij drie keer de overwinning. En verdiend. Opvallend ook hoe goed die kopgroep in de regen reed. Erica wist haar ervaring goed te benutten en reed twee keer naar twee, waardoor ze met vertrouwen de derde race in kon gaan. Koen de Meester en Bart Navis hadden de afstellingen aardig voor elkaar. Koen naar drie, Bart naar vier. Ze werden gevolgd door Yvon. Ondanks het feit dat Kroon in de tweede en derde race erg sterk voor de dag kwam was de titel al vergeven. Hij kreeg nu te maken met Van Zuijlen. Beiden wisten exact waar ze zouden moeten eindigen om die tweede plek in het kampioenschap veilig te stellen. En zo zou ook hier de derde race beslissend zijn. Een kopgroep van zes rijders streed meter na meter om die overwinning. Jentsen sloeg knap alle aanvallen af. Erica wilde kost wat kost winnen en vergaloppeerde zich in de laatste ronde. Brian, Yvon en Koen sloten aan. Drie bochten voor het eind zette Brian de aanval in en wist Erica te verschalken. Ook Yvon, Koen en de verrassend aangesloten Timo Pahler kwamen voorbij. Met als gevolg dat Erica en Brian evenveel punten in het eindklassement kampioenschap 2010 zouden behalen. Erica had een tweede plaats meer behaald en werd tweede, Brian derde, achter de glunderende kampioene Yvon Harpe.

Je zag in de races twee groepen ontstaan. De tweede groep werd aangevoerd door Bart Navis, Bram Ramselaar en Timo Pahler. Er zat maar weinig verschil in de groepen, maar net dat kleine beetje dat voor een meter of dertig zorgt. Dat er veel potentie is bleek wel uit het feit dat Timo de snelste raceronde voor zijn rekening nam, terwijl hij in de eindstand niet verder kwam dan plaats zeven. Opmerkelijk en mooi.

Klasse VT 250 Senior

Een sterk deelnemersveld in deze koningsklasse van het viertaktracen. Ondanks de mindere weersomstandigheden, een feestje ergens anders en drie afzeggingen stonden er toch maar even achttien deelnemers aan de start. En niet zomaar een deelnemersveld. Deelnemende teams en rijders uit vijf landen, Nederland, België, Duitsland, Italië en Zwitserland maakten de wedstrijd op voorhand tot een feest. Onze vaderlandse toppers konden zich gaan meten met sterke buitenlanders. Want dat mogen we Alberto Cavalieri, Christian Voss, Mathias Geirnaert, Onno Tunsch en Jendrik Illner toch wel noemen.

Dat de Nederlandse toppers sterk waren wisten we al. Nu nog even meten met de buitenlandse inbreng op een van de mooiste circuits, wat wil je meer? Voor het kampioenschap streden twee rijders nog om de eerste plaats, de beide Jeroenen, van As en Martens. Ze zouden elkaar niet uit het oog verliezen en zorgden ook hier voor thrillerachtige toestanden en veel rekenwerk.

De pole was voor Alberto Cavalieri. Een topper, dat moet gezegd. Drie races supersterk en snel. En dat voor een Italiaan in de regen. Christian Voss was in de eerste race net iets beter en pakte Cavalieri op strakke wijze. Pech wierp hem uiteindelijk terug, maar zijn visitekaartje zou hij in de volgende races nog afgeven. Jeroen Martens, Mathias Geirnaert en Jeroen van As hielden de aansluiting bij Cavalieri en gingen in deze volgorde achter hem over de finish. De drie mannen uit de lage landen waren ontketend en toonden aan dat Nederlanders en Belgen tot de Europese top behoren. Helaas voor Cavalieri werd hij door de wedstrijdleiding vanwege een waarschuwing voor inhalen onder geel drie plaatsen terug gezet. Het team nam het gelaten, professioneel. Kort achter hen waren het de snelle Joris Evers, Rick Westerlaken en Onno Tunsch die met Robin Valk en Jendrik Illner een mooi onderonsje hadden. Een heerlijk gevecht. Simone Bouwhuis ontpopte zich tot een topper. Pech in de eerste race maar vervolgens sterke optredens in race twee en drie via een zesde en vijfde plaats zijn het product van haar vechtlust en opgebloeide zin in races na haar weloverwogen overstap naar de GP4.

Race twee was vanaf de start een groot gevecht. Christian Voss racete vanaf P15 naar P1! De talentvolle rijder uit de Zwitserse Starace renstal was ongenaakbaar en net te snel voor de rest. Teammanager Valerio kent het klappen van de zweep en dat bleek. In de eerste ronden waren het laat remmende rijders die met hun doorschietende karts wat lastige acties uitvoerden. Jeroen Martens was een van de slachtoffers en kon van achteraan opnieuw beginnen. In zijn haast naar voren om zijn kampioenschap te kunnen pakken was hij te enthousiast en kreeg een waarschuwing van de wedstrijdleiding, resulterend in drie plaatsen terug, van acht naar elf. Van As zag zijn kans schoon en ging er vol voor. Goed volgend en aanklampend bij Voss snelde hij naar twee, net voor Cavalieri. Rick Westerlaken was sterk opgeklommen naar vier, zijn techniek volop aansprekend.

Race drie moest ook hier de beslissing brengen, zowel in de race als voor het kampioenschap. Soms zit het mee, soms zit het tegen. Voor Jeroen Martens zat het dit keer mee, voor van As net iets tegen. Drie rijders gingen in de eerste bocht rechtdoor. Martens profiteerde volop van deze situatie en stuurde bekeken vanaf zijn twaalfde startpositie naar plaats vier en sloot bij Jeroen van As aan, waardoor de strijd weer open was. Vooraan was het Cavalieri die ontketend was en via de snelste dagtijd naar de overwinning racete. Christian Voss moest een klein gaatje toestaan maar volgde knap. Martens moest alle zijlen bijzetten om an As bij te houden en Simone Bouwhuis van zijn lijf te houden. Achter hen een Duits onderonsje tussen Tunsch en Illner. Sterke mannen die de Belg Geirnaert in de sandwich namen. Een heerlijk gevecht.

De twee nieuwe rijders Jeroen Hermans en Peter van de Vossenberg zetten hun beste beentje voor. In de achterhoede weliswaar, maar wel geconcentreerd en goed meeracend. Na afloop was het duidelijk. Jeroen Martens kampioen, Jeroen van As als rookie tweede en een sterke Onno Tunsch als derde. Een podium bestaande uit drie nationaliteiten waar je als organisatie van droomt.